۲۸اسفند ۸۴

حکایت مکرر اما دوست داشتنی سال نو

نوشتن در باره بهار وقتی چشم به بارش برف می دوزی حس غریبی داره . می دونی این برف برفیه که نوید بهار را داره  و نوید روز اول سال.

روز تعادل شب و روز روز برابری و باز بیادت می افته نوروز را همیشه دوست داشتی . روز تعادل طبیعت را . و زایش بهار را.  وقتی فکر می کنی می بینی احساست در باره سال نو مثل هر ساله و دلت می خواد بگی

به گل بانگ عيد

گل شادي بر دميد

خوشا چهره پاك و شاد اميد

به هنگام عيد سلامي به ياران خوش است

شكست غم روزگاران خوش است

و باز به آینده فکر می کنی . آینده که سال پیش برات مبهم بود و امسال  جزو خاطرات شده ولی باز آینده جدیدی در برابرته . بیادت می آد روزها در حال گذر هستن . ماه ها و فصل ها می گذرند  و تنها چیزی که می مونه خاطرات اوناست و امید به آینده . امید به زندگی .

آينده اين مبهم ترين راز زندگي هميشه در برابر ماست و گاهي روزها بيشتر به ياد اون مي افتيم .

آينده رو هميشه مثل مثل كوهي بلند سركش و زيبا مي بينم كه ابرها دور تا دورش را پر كردن .

آينده گاهي پر اميده و گاهي نه  ولي هر چه هست هميشه مي آد و هيچ چيز نمي تونه  از رسيدنش جلو گيري كنه .

 تازه وقتي باز به قله اون كوه بلند مي رسي باز كوه هاي زيباتري جلو روي تو هستند.

.....

......

به گل بانگ عيد

گل شادي بر دميد

خوشا چهره پاك و شاد اميد

به هنگام عيد سلامي به ياران خوش است

شكست غم روزگاران خوش است

.........

......

.....